روایت و کنش جمعی (چرا فراخوان های اجتماعی و سیاسی به داستان نیاز دارند)

«کسانی که می‌خواهند دیگران را به کنش جمعی برانگیزند می‌کوشند اجتماع را مفتون روایت دراماتیکی کنند که به برهه‌ی زمانی خاص‌شان معنا بدهد و عواطف را برانگیزد. آن‌ها تلاش می‌کنند این لحظه را نقطه‌ی عطف درام جلوه دهند، نقطه‌ای که کفه‌های پیروزی و تراژدی در آن برابری می‌کنند و نتیجه به انتخاب اجتماع وابسته است. سعی می‌کنند مخاطبان را روی صحنه بیاورند و هر فرد را از یک تماشاچی علاقه‌مند به یک بازیگر درام اجتماعی، یک بازیگر تاریخ، تبدیل کنند. آن‌ها می‌کوشند این ادراک را به وجود بیاورند که این لحظه همان لحظه‌ی آزمون روایت خودزندگی‌نامه‌ایِ هر فرد هم هست، همان لحظه‌ای که وقتی در آینده از افراد بپرسند «در پاسخ به ندای تاریخ چه کردی؟ «نشان می‌دهد چندمرده حلاج‌اند.»