باد زن ها را می برد (کتاب بوف 8)

انیس با چشم گریان در یکی از شب و روزهایی که ذکر گفتن را هنوز رها نکرده‌ام، عاشقم می‌شود. دامن لیمویی پوشیده، موی بلوطی‌اش را روی پیشانی افسون کرده. یکی از ما دو نفر، در آفتاب رنگ پریده‌ی پاییزی، زودتر از دیگری اختیار از کف داده عاشق شده‌ایم.
دوازده سال از روزی که دور از چشم‌های مزاحم مادر، خواهرها و همسایه‌ها، بالای پشت بام، میان دو گنبد، دست‌مان را در دست هم می‌فشاریم و گرم‌مان می‌شود، می‌گذرد. هیچ چیزی نمی‌تواند قول و قرارمان را باطل کند…