درویش جان شیفته

هراسان نی‌ام از مرگ؛ بل هراسم آن است بمیرم وُ دگربار تو را نبینم!
موجود تنهایی است انسان، هرچند غوغای مردمان احاطه‌اش کند. به همره وی، کسی جز خودش، مسیر دردش را طی نخواهد کرد.
شوق با فراچنگ‌آوردن وصال زایل گردد وُ اشتباق همره وصال می‌پاید. همانا تخیّل فراق، اشتیاق را هنگام دیدار دوام می‌بخشد.
از این‌رو‌فریب‌خورده کسی است که گوید: «آسان گیر سختی عشق.» ما او را گوییم: «هر سختی در این هستی آسان نگردد. این صفت عشق است، نه چیز دیگر و به‌راستی عشق دردی است در ژرفنای دل‌ها.»

شمایان از فردا هیچ ندانید! به‌راستی زندگانی‌تان چیست؟ زندگانی‌تان بخاری‌ست، دمی نمایان می‌گردد وُ سپس نیست می‌شود.