درد شیرین

دو روز است که خودم را در اتاق حبس کرده‌ام. از انجام هر نوع تهدیدی که شاید بتوان نتیجه‌ای از آن گرفت، کوتاهی نکرده‌ام. اما بابا هم خیال کوتاه آمدن ندارد. امروز خان عمو و عمه خانم به دیدنش آمدند. از اتاقم صداهای خشمگین‌شان را می‌شنیدم. خان عمو می‌گفت که ما آبرو داریم. این چه وضعی است که دختر تو راه انداخته. نمی‌دانم که من چه بی‌آبرویی کرده‌ام که خودم خبر ندارم. عاشقی بی‌آبرویی است؟ عشق زیبا و پاک من دردسر است؟ آن‌ها را بی‌آبرو می‌کند؟