بوی نارنگی

میان خواهش هاریج و گرمای دست‌‌هایش به دست‌‌های‌مان فکر می‌کنم که چطوری وطن‌شان را رها کرده‌اند تا در این کافه و این جغرافیای غریب به‌سختی کار کنند، شاید زندگی را در مشت بگیرند. همین چند نفر در میان این قهوه‌ها، ساندویچ‌ها و صندلی‌ها، با هم توانسته‌ایم یک دهکدۀ جهانی تشکیل بدهیم و با پوشیدن این تیشرت قرمز و شلوار و کلاه مشکی به جبر جغرافیا دهن‌کجی کنیم. خودمان را با پاهای خودمان تبعید کرده‌ایم تا شاید آینده‌ای روشن بسازیم. شاید…