دوشیزگان (رمان های روز دنیا15)

ادوارد فوسکا قاتل بود.
واقعیت این بود، نه چیزی که ماریانا فقط از روی هوشمندی، به عنوان یک ایده در نظر بگیرد. وجودش این را می‌دانست. او این حقیقت را با مغز استخوانش، خونش و بند بند وجودش حس می‌کرد.
ادوارد فوسکا گناهکار بود.
و هنوز نمی‌توانست این را ثابت کند، شاید هرگز نمی‌توانست. این مرد، همین هیولایی که بر اساس تمام احتمالات، دست‌کم دو نفر را کشته بود، آزادانه راه می‌رفت.
خیلی ازخودراضی بود و به خودش اطمینان داشت. ماریانا با خود می‌گفت شاید او فکر می‌کند قسر در می‌رود و پیروز می‌شود.
اما این‌طور نبود. هرگز.
ماریانا مصمم بود از او زرنگ‌تر باشد. مجبور بود این‌طور باشد.
تمام شب نشست و هر چیزی را که رخ داده بود، به یاد آورد. این‌جا، توی این اتاق کوچک و تاریک در کمبریج نشست، فکر کرد و به نتیجه رسید. به رشته‌های سرخ بخاری برقی روی دیوار زل زد که می‌سوختند و در تاریکی می‌درخشیدند. و به نوعی نشئگی رسید.
در ذهنش به اول ماجرا برگشت و همه چیز را به یاد آورد. تک‌تک جزئیات را.
حالا می‌توانست مچش را بگیرد.