یادداشت های روزانه مقاومت

قبل از رفتن، به اتاق آن‌ها می‌روم. دیگر چه وقت آن‌ها را باز خواهم دید؟ در آستانه‌ی در همسرم را برای آخرین بار می‌بوسم و در تاریکی فرو می‌روم. کم‌کم سپیده می‌دمد. کوچه خلوت است. دبیر مسئول ناحیه‌ی حزب در نزدیکی منزل من سکونت دارد. آهسته وارد حیاط می‌شوم. سگی به من حمله‌ور می‌شود و راهم را می‌بندد. کمی دورتر، در معبر عمومی دو مامور پلیس می‌بینم. شتابان به منزل یانیس می‌دوم. او را بیدار می‌کنم و می‌گویم: «نظامیان به روی کار آمده‌اند. زود برو و دبیر حزب و کوستاس را خبر کن. منزل کوستاس روبه‌روی منزل یک سرهنگ است… مواظب باش (سرهنگ همان پاپادوپولوس) بود. به آن‌ها بگو بیایند این‌جا.» می‌خواهم اولین کانون مقاومت را تشکیل دهم.