کودکی،نوباوگی،نوجوانی

کجایند آن نیایش‌های پرشور؟ کجایند اشک‌های بی‌آلایشِ شوق، این والاترینِ موهبات؟ فرشته‌ی تسلی‌بخشم بال‌زنان سویم می‌آمد، با لبخند اشک‌هایم را می‌زدود و به گوش خیال نورسته‌و تباه‌ناشده‌‌ام سرود رؤیاهایی دل‌انگیز را می‌خواند.
آیا زندگانی ردپایی چندان شوم بر قلبم نهاده است که آن اشک‌ها و آن شیفتگی برای همیشه ترکم کرده‌اند؟ آیا تنها یادشان برایم به جای مانده است؟