هیچ چیز تصادفی نیست

او دنبال من به فرودگاه می‌آید. دو لنگه کفش متفاوت پوشیده. دکمه‌های پیراهنش را هم جابجا بسته. باز زود عصبانی می‌شوم، عجب آدم شلخته‌ای! می‌گویم: «چرا این شکلی هستی؟ پیراهنت! دکمه‌هایش جابجاست!»
مرا می‌بوسد. می‌گوید: «دوباره آمدی.» و صورتش می‌درخشد.
می‌گویم: «کفش‌هایت! دو تا کفش متفاوت پوشیده‌ای.»
می‌پرسد: «مهم است؟»