نامه به کودکی که هرگز زاده نشد

برای آخرین بار به دستانم که به حالت دعا رو به آسمان دراز شده بودند نگاه کردم. بُغضم را در خود خفه کردم و لبخندی زدم. ماه از مسافت‌های خیلی دور پیشم آمده و روی پوستم قرار گرفته بود و من باید دورش می‌انداختم؛ تا ابد. اگر هم می‌خواستم نگهش دارم، باز هم نمی‌توانستم؛ چراکه همیشه نمی‌توان با این حالت؛ یعنی انگشتانی باز و بدون این‌که دستت را به‌جایی بزنی، باقی ماند. می‌دانی کوچولویم، دیر یا زود دست‌هایم به جایی می‌خورد و همه‌چیز مثل بخار از بین می‌رفت؛ به‌خاطر شوخی وقیحانۀ یک آدم سنگدل.