عشق و ویرانی

هتلی که در هلسینکی رزرو کرده ­بودم، شیشه­‌های پنجره را با کاغد سیاه پوشانده بود. وقتی صدای سوت بلند شد، اصلا نمی­‌دانستم چه‌­وقت از روز است. داخل راهرو صدای پا و همهمه می‌­آمد؛ درست مثل وقتی­‌که صدای آژیر بمباران می‌­آید. بدنم یخ زده ­بود و کلافه بودم. روی لبه­‌ی تخت نشستم و سعی کردم به­‌یاد آورم کفش­‌هایم را کجا گذاشته‌­ام. چراغ روی میز هنوز روشن بود و وقتی نگاهش می‌‌کردم، آب داخل لیوان شروع به لرزش می­‌کرد. هواپیماهای جنگنده داشتند می‌­آمدند و چیزی نمانده ­بود که برسند.
کفش‌­هایم را پیدا کردم و باعجله پله‌­ها را دوتا یکی کردم و خودم را به خیابان رساندم. هوای بیرون خیلی سرد بود و همه به آسمان ابری و تیره‌­ی بالای سرشان خیره شده ­بودند. صدای هواپیماها بلند و بلندتر شد آنقدر که آنها را می­‌توانستم زیر پایم حس کنم. می‌‌دانستم که خیلی نزدیک شده­‌اند، اما نمی‌‌توانستم چیزی ببینم. ابرها آسمان را تیره کرده ­بودند. منتظر ماندن برای چیزی که هیچ‌­کس نمی­‌توانست ببیند، به آدم حس درماندگی می‌­داد.
جمعیت دوروبرم به‌­راه افتادند. فکر می‌­کنم به‌­طرف پناهگاه می‌­رفتند. همان‌‌موقع اولین هواپیمای سه­‌موتوره‌­ی غول‌­پیکری غرش‌‌کنان از لابه‌­لای ابرها پیدا شد. بااینکه هنوز گیج و کرخت و خواب­‌آلود بودم، شروع کردم به دویدن. وقتی هواپیما درست بالای سرمان رسید و صدای کرکننده­‌ی موتورهایش گوش‌‌مان را پر کرد، هرچه را که داشت، بر سرمان ریخت…