حلقه های هفت گانه (آموزه های بومی سرخپوستان برای داشتن زندگی بهتر)

در جوامع بومی، هنگام اجرای رسوم و مراسم نیایش، همیشه به‌دلیل داشتن بدن سالم، قدرت و توانایی‌هایمان سپاسگزاری می‌کنیم. طرز تفکر بومی این است که تناسب‌اندام صرفا برای توجه به زیبایی نیست، بلکه بیشتر به‌دلیل کاربرد عملی آن در بقا، گردهمایی‌های اجتماعی، تربیت کودکان و صلح‌آفرینی است و از این لحاظ اهمیت دارد. هنگام تحرک و فعالیت، با دیگر انسان‌ها، محیط طبیعی، گیاهان و حیوانات ارتباط متقابل برقرار می‌کنیم. بنابراین، یاد می‌گیریم با ایجاد تعادل میان خود و زمین به حیاتمان ادامه دهیم و به رشد و شکوفایی برسیم. پرقدرت، چابک و از نظر عاطفی پرجنب‌وجوش می‌شویم تا بتوانیم از یکدیگر و از دنیای اطرافمان مراقبت کنیم.
میل به حرکت فیزیکی انگیزه ذاتی انسان است، با تحقق بخشیدن به آن یکی از اساسی‌ترین نیازهای ما ‌موجودات دوپا و دودست‌برآورده می‌شود. زمانی‌که از نظر فیزیکی فعال و پویا هستیم، روحیه‌‌مان بهتر می‌شود و محرک‌های عصبی ما در همه جهات، فعال و برانگیخته و این سبب بیشتر شدن فعالیت مغزی‌ما می‌شود، خواه این فعالیت‌ها موزون و آهنگین باشد، خواه منظم و سخت‌گیرانه. هیچ اهمیتی ندارد، ما درحال پیشرفت و شکوفایی هستیم، چراکه تحرک و فعالیت نخستین راه ما برای انسان بودن است.