وردهایی برای فراموشی

داستان‌هایی وجود داشت که فقط جزیره می‌دانست. همان‌هایی که هرگز کسی تعریف‌شان نکرده بود. این را می‌دانستم، چون خودم یکی از آنها بودم.
همین‌طور که جلوی کشتی فرابر ایستادم، سِرشا مثل غول خفته‌ای در آب‌های سرد از مه بیرون آمد. باد گزنده انگشتانم را که دور نرده‌ها چسبیده بودند بی‌حس کرده بود و وقتی آب دهانم را قورت دادم، محکم‌تر به نرده‌ها چسبیدند. این لحظه را هزاران بار تصور کرده بودم؛ حتی روزهایی که مطمئن نبودم این جزیره اصلا وجود داشته باشد؛ اما همین‌جا بود و به اندازه پوستی که استخوان‌هایم را پوشانده بود، واقعی بود.
دستانم را در جیب‌های کتم فرو کردم و به منظره پشت کردم. انگار این کار به نوعی تمام اتفاقات ناگوار آنجا را از بین می‌برد. آخرین باری که روی این عرشه ایستاده بودم هجده ساله بودم، و به جای تماشای بزرگ شدن جزیره از دوردست، می‌دیدم که همراه با زندگی‌ام ناپدید می‌شود. مادرم صورتش را از من برگردانده بود تا اشک‌هایش را پنهان کند اما می‌توانستم حرف‌های نگفته‌اش را در سینه‌ام حس کنم. اینکه من همه چیز را خراب کرده بودم و ته دلش هرگز نمی‌خواست من را ببخشد.