لبخند بی لهجه

یک روز وقتی داخل آپارتمان را گردگیری می‌کردم مثل همیشه گوشی تلفن را برداشتم تا تمیزش کنم که یک‌دفعه صداهایی شنیدم. با اینکه در خانه ما کسی از تلفن استفاده نمی‌کرد، صداهایی شنیده می‌شد که انگار دو نفر با هم صحبت می‌کردند. از ترس یخ زده بودم و نمی‌دانستم چه کنم. مثل اینکه صاحبان صدا می‌توانستند من را ببینند، یکی از آنها گفت:
– لطفا گوشی را بگذارید!
به طرف مادرم دویدم تا آنچه را اتفاق افتاده بود، دقیقا برایش تعریف کنم. گفتم:
– مامان، دو نفر توی تلفن هستند! به خدا!
مادرم، همان‌طور که کارش را انجام می‌داد بدون اینکه نگاه کند، گفت:
خط تلفن ما مشترک است.