دوستان من

دقیقا همین خصوصیت مرگ است که هضمش سخت‌تر از همه است: هیچ‌چیزی در کار نیست؛ دنیا بدون هنرمند در خود فرو‌می‌رود، آخر خلائی جای او را می‌گیرد. موج خنده‌هایش، عطر پوستش، شماره تلفنش. چطور ممکن است کسی که این‌قدر برای تد مهم بوده… نیست و نابود شود؟ درک‌ناپذیری مرگ است که آدم را دیوانه می‌کند، نفس کشیدن و راه رفتن از یادمان می‌رود تا جایی که تلوتلوخوران کل شب در تاریکی این‌ور و آن‌ور می‌رویم، زنگ می‌زنیم و زنگ می‌زنیم که بفهمیم چطور ممکن است شماره تلفنی وجود داشته باشد که دیگر به کسی تعلق ندارد.