باختن به بدن

وقتی روز‌به‌روز بیشتر وابسته‌ی ماشین‌ها می‌شویم، ناخودآگاه از آن‌ها تقلید می‌کنیم. یک «خودِ ماشینیِ» کاملاً جدید را می‌پروریم: وقت‌تان را با چیزهای بیهوده تلف نکنید (ماشین‌ها کار بیهوده‌ای نمی‌کنند)؛ زبان مبهم به کار نبرید (زبان ماشین‌ها تحت‌اللفظی است)؛ و شوخ‌طبعی را رها کنید (ماشین‌ها نمی‌خندند). اگر زمانی کافی را در مجاورت آن‌ها سپری کنیم، به‌اندازه‌ی خود ماشین‌ها روان، کارآمد و از درون مرده می‌شویم؛ انسانی خودکار.
طنز تلخ بی‌شک آن‌جاست که خودکار شدن کامل یک ابزار، دستاورد مهندسی و جلوه‌ای از هوش انسانی است؛ حال آن‌که خودکار شدنِ انسان او را به تندیس حماقت بدل می‌کند.
حالا فقط خدا، یا موهبت شکست، می‌تواند نجات‌بخش‌مان باشد.