قلمرو خار و رز 2 (بخش اول:دربار مه و خشم)

در اولین هفته‌ی بعد از بازگشتم، اجازه نداشتم از دیدرس خانه خارج شوم.
خطری مبهم در زمین‌ها شیوع پیدا کرده بود و تملین و لوشن خوانده شدند تا با آن برخورد کنند. از او خواستم به من بگوید خطر چیست، با این حال… لوشن آن حالت چهره را داشت که هر وقت می‌خواست چیزی را بگوید اما وفاداری‌اش به تملین مانع می‌شد، بر چهره‌اش می‌نشست. پس دوباره نخواستم.
وقتی رفتند، ایانته برگشت… تا هم صحبتم باشد، از من محافظت کند، نمی‌دانم. او تنها کسی بود که اجازه‌ی ورود داشت. گله‌ی نیمه‌دائمی لردها و بانوهای دربار بهار، به همراه خدمتکارهای شخصی‌شان از عمارت مرخص شده بودند. به خاطرش خوشحال بودم، که دیگر به هنگام قدم زدن در راهروهای عمارت، یا در باغ‌ها به‌شان بر نمی‌خوردم و مجبور نبودم تحمل‌شان کنم که سعی می‌کردند به خالکوبی خیره نشوند، اما… می‌دانستم تملین دوست دارد آن‌ها حضور داشته باشند. می‌دانستم بعضی‌های‌شان واقعا دوستانی قدیمی هستند، می‌دانستم دوست داشت عمارت پر از صدا و خنده و وراجی باشد. با این حال به نظر رسیده بود که همه طوری با هم حرف می‌زدند که انگار حریف شمشیر بازی هستند. کلمات زیبایی که توهین‌های تیز را پنهان می‌کردند.