بی خبری

ایرنا برای آن‌که دوستش را در وضعیت دشواری قرار بدهد، گفت: «اما اگر به کشورم برگردم، دیگر همدیگر را نخواهیم دید.»
این عوام‌‌فریبی عاطفی به جایی نرسید. صدای سیلوی گرم و صمیمانه شد: «عزیزم به دیدنت خواهم آمد! قول می‌دهم، قول می‌دهم!»
روبه‌روی هم، بالای سرِ دو فنجان خالی قهوه نشسته بودند. وقتی سیلوی خم شد و دستش را گرفت، ایرنا اشک‌‌های ناشی از احساسات را در چشم‌هایش دید.
«این بازگشت بزرگ تو خواهد بود.» و دوباره: «بازگشت بزرگ تو.»
پسر گمشده بار دیگر در خانه، کنار مادرِ سالخورده‌اش است؛ مردی که سرنوشت بی‌رحمْ از محبوب جدایش کرده بود، نزد او بازمی‌گردد؛ خانه‌ پدری که همه ما در درون خود حملش می‌کنیم.